Een nieuw begin…

Twee jaar geleden kreeg ik in Gasthuisberg een emmer niet zo leuk nieuws over mij heen in verband met een probleem met mijn bekken.  Ik was al ruim een jaar op de sukkel, en nu hadden ze de oorzaak gevonden, en dat kwam binnen als een bom.   Volgens die dokter was verbetering niet echt meer mogelijk, een status quo houden was het maximum, ik zou naar Amerika moeten voor een operatie, en vooral achteruit gaan, veel pijnbestrijding, veel niet meer mogen.  Mijn wereld stond even stil…

En toch was er ergens diep in mij ook een stemmetje dat fluisterde dat het anders kon, dat elk lichaam een zelf-genezend vermogen heeft, dat er andere opties zijn, dat verbetering wel mogelijk is.   En ik ging op zoek, en ik kwam bij mensen terecht die wel in genezing geloofden, die wel verbetering mogelijk zagen, en die mij op dat pad wouden begeleiden.   Wat volgde waren twee jaren met veel pijn, veel tranen, revalideren is geen pretje, maar ook vreugde dat sommige bewegingen wel weer konden, elke millimeter verder was pure winst. Met een lach en een traan, zeggen ze, daar zit veel waarheid in, want in het toelaten en omarmen van beide zit een zachte kracht die veel mogelijk maakt.

Twee jaar verder, en ik mag de revalidatie stilaan afbouwen naar een soort basis onderhoud dat voor de rest van mijn leven noodzakelijk zal zijn, maar dat heb ik er graag voor over.   Gaan joggen zal niet meer kunnen, maar ik wag en kan wel weer fietsen, al is het nu heel rustig aan, maar elke meter fietsen in de natuur, ik heb het geluk om langs de Demer in de natuur te kunnen fietsen, is puur geluk.   En vooral, ik mag en kan weer dansen.  Dat was 3 jaar geleden, en als ik dit een paar weken geleden de eerste keer deed, en mijn lichaam liet dat toe, en was niet super pijnlijk de volgende dag, dat was pure vreugde.

Belangrijkste les die ik heb geleerd : het omarmen van de bergen en de dalen van het leven, met liefde durven kijken naar een tegenslag, blijven geloven in mezelf, de vreugde van elke kleine stap vooruit helemaal beleven… ons pad gaat langs beregen en dalen… en als je dat vergelijkt met een hartslag, dan komt dat patroon overeen met een gezonde hartslag die ons in leven houdt.   

De kern ligt in mijn hart, mijn hartslag, het klopt, wat een zalig ritme.  Mijn hart, waar mijn eigen ziel huist, waar mijn ware zijn zich beweegt, ervoor zorgt dat er bloed door heel mijn lichaam stroomt.   Ik ben verliefd geworden op dat ritme, mijn eigen drum, altijd bij mij, soms zacht, soms luid en nadrukkelijk aanwezig.  De dag dat ik mijn eigen hart en mijn eigen ziel helemaal toegelaten heb en ze alle ruimte geef die ze nodig heeft, is er veel verandert.  Als ik me met mijn hart verbind, moet ik bijna altijd glimlachen.  De wereld wordt veel mooier als mijn hart mee door mijn ogen kijkt.  Schoonheid met een andere dimensie.   Ik ontdek de mooiste plaatsen als ik mijn hart in mijn voeten leg.   Ik voel alles veel intenser als ik mijn hart met mijn adem verbind.   En het is niet dat ik dat tevoren niet deed, want ik leef vrij bewust, maar het gaat gewoon veel dieper nu, een ander niveau.

De pijn die ik gehad heb, ik wens ze niemand toe.  Maar ze heeft mij veel geleerd, en ik zie ze graag.  Ze heeft me gemaakt tot wie ik nu ben, ze heeft me gebracht op deze plaats.  

Bij een nieuw begin…

 

Mijn hart…het klopt, wat een zalig ritme!