Een nieuw begin…

Wat ben ik blij dat ik vandaag deze blog kan starten met een bericht over een nieuw begin.  Ik schrijf heel graag, en eindelijk is het zover.   Na een aantal heel moeilijke jaren die ook een verrijking waren en blijven voor mijn leven, wil ik deze passie delen met anderen, net iets verder dan mijn eigen facebook pagina. Met deze blog neem ik jullie graag mee in de inzichten die ik heb opgedaan tijdens deze moeilijke jaren, wat gemaakt heeft dat ik verder ben blijven gaan en verder zal blijven gaan.   Misschien inspireren ze jou, misschien ook niet.  Voor mij is deze blog een manier om het van me af te schrijven, om mijn passie te delen, om mijn eigen, unieke, authentieke zijn te tonen aan de wereld.

Twee jaar geleden kreeg ik in Gasthuisberg een emmer niet zo leuk nieuws over mij heen in verband met een probleem met mijn bekken.  Ik was al ruim een jaar op de sukkel, en nu hadden ze de oorzaak gevonden, en dat kwam binnen als een bom.   Volgens die dokter was verbetering niet echt meer mogelijk, een status quo houden was het maximum. Ik zou naar Amerika moeten voor een operatie.  Er zou een weg komen met veel medicatie voor pijnbestrijding en veel niet meer mogen doen, waaronder dansen en fietsen, iets wat ik ontzettend graag doe.  Ik was net gestart als kinderyogadocente met mijn eigen organisatie, La Connessione.  Mijn wereld stond even stil…

En toch was er ergens diep in mij ook een stemmetje dat fluisterde dat het anders kon, dat elk lichaam een zelf-genezend vermogen heeft, dat er andere opties zijn en dat verbetering wel mogelijk is.   Dus ik ging op zoek, en ik kwam bij mensen terecht die wel in genezing geloofden, die wel een mogelijke verbetering zagen, en die mij op dat pad wouden begeleiden.   Wat volgde waren twee jaren met veel pijn en veel tranen want revalideren is geen pretje.  Dansen en fietsen moest ik opgeven, maar ik maakte de afspraak met mezelf dat dit tijdelijk was.   Maar er was ook hoop, de liefdevolle ondersteuning en aanmoedigingen van de mensen die mij begeleiden, de vreugde als na veel zweten sommige bewegingen wel weer konden, elke millimeter verder was pure winst.   Ik heb de uitspraak “met een lach en een traan” elke dag weer gevoeld en  daar zit veel waarheid in, want in het toelaten en omarmen van beiden zit een zachte kracht die heel veel mogelijk maakt.  

Mijn yogamat werd mijn grote vriend, mijn living mijn eigen revalidatiezaal, want naast alle behandelingen was het ook dagelijks thuis revalideren.   Mijn yogamat was en is de plaats waar ik me helemaal kan verbinden met mijn lichaam, met elke cel, met elke mogelijke beweging.  Naast de verplichte revalidatie, kwamen de juiste yogahoudingen meestal vanzelf.   Soms uitdagend, soms gewoon uitrusten, mediteren, alles wat er kwam toelaten en omarmen.  En dan ook weer loslaten.    Verbinding in zijn puurste vorm, gewoon met alles wat zich aandient, dat was en is mijn belangrijkste medicijn.   Mijn kinderyoga lessen heb ik verder gezet en vorig jaar zelfs uitgebreid.   Ze waren een heling op zich.  Kinderen zijn zo puur, zo authentiek.  Zij stellen geen vragen als ik zei dat ik iets niet kon vanwege mijn bekken, ze hielden er zelfs rekening mee, het vond altijd een organische, magische oplossing, waar ik soms zelfs stil van werd.   Ik heb mijn organisatie dus niets voor niets La Connessione genoemd, want La Connessione is het Italiaans voor ‘De Verbinding’.

Twee jaar verder, en ik mag de revalidatie stilaan afbouwen naar een soort “basis onderhoud” dat voor de rest van mijn leven noodzakelijk zal zijn, maar dat heb ik er graag voor over.   Gaan joggen zal niet meer kunnen, maar ik mag en kan wel weer fietsen, al is het nu heel rustig aan, maar elke meter fietsen in de natuur, is puur geluk.   En vooral, ik mag en kan weer dansen.  Dansen doe ik super graag, het houdt mijn ziel en lichaam in beweging.  Als ik onlangs mocht ervaren dat na 3 jaar niet dansen mijn lichaam dit opnieuw kon volhouden, was er een vreugdegevoel wat zeer moeilijk in woorden te beschrijven is, gewoon intens genieten! 

De pijn die ik gehad heb, ik wens ze niemand toe.  Maar ze heeft mij veel geleerd, en ik zie ze graag.  Ze heeft me gemaakt tot wie ik nu ben, ze heeft me gebracht op deze plaats.  Ik ben veranderd, en ik ben er zelf heel tevreden en gelukkig om.  Ik ben veel rustiger geworden, veel dieper verbonden met mezelf, mijn lichaam, mijn hart, mijn ziel, mijn ademhaling, mijn dromen en passies die ik dit leven nog wil waarmaken.

Want voor mij is dit een nieuw begin, durven authentiek zijn, helemaal mezelf zijn en dat ook tonen aan de wereld.  La Connessione verder uitbouwen.   Er zijn vele plannen die zich stap voor stap zullen ontvouwen.

In de volgende berichten ga ik graag verder in op de inzichten die ik heb gekregen, met een link naar de plannen van La Connessione.

Conny’s nieuw begin, … je bent welkom om te volgen als je wil!